Durum tespiti yapalım.

Foncuklar, gizli servis destekli medya operasyonları, PKK ve Kürtçülüğü kullanan klikler, FETÖ kitlesi hatta siyasi partiler ve ana akım medya; topu birden yükleniyor, hedeflerinde ise Cumhuriyetin eğitim yoluyla ulaşmış olduğu kitle var. Bu topluluk, örgütlü değil, siyaseten temsil edilmiyor, hukuk üzerinde de etkileri yok, yasama ve yürütmede de yoklar.
Fakat görünen o ki Türkiye’yi teslim almak için bu kitlenin etkisizleştirilmesi gerekiyor.
Bu zor, neden derseniz akıl ve gönülleri uyum içerisinde belirgin bir hedef gösteriyor. Cumhuriyet ve Atatürk. Bu nokta önemli zira bu kitleyi bu kadar hedefe koyup devamlı kaynak ve zaman harcamak, kimi rakip gördüklerini, Cumhuriyeti kimin koruduğunu gösteriyor.

Peki bu kadar yüklenmelerinin sebebi ne?

Sonuçta bu topluluğun gücü yok, iktidar vasıtası ile içki bile içirmedikleri insanlar değil mi bunlar? Açık açık soyulup hiçbir şey yapamayan, sadece ödeyen bir kitle neden önemli olsun?

Evet, hafıza ve hakkını koruma becerisi.

Hesap sorulmasından korkuyorlar.

Helalleşme, devr-i sabık yaratmayın türü söylemler aslında açık bir itiraf: “Bunları çaldık, hepsi sizin hakkınız ve geri alacaksınız, almayın.”.
Bunun için gerekli tek şey iktidar değişikliği, o yüzden de yine onların istediği adaylar olmalı.

Söylem ve kültürel üstünlük muharebelerini kaybettiler. Yıllardır iyi eğitilen bizler, her defasında ağızlarına ağızlarına vurarak trolünü, yalanını, FETÖ’cüsünü şıpıdanak tanıyor, tarzlarından belirliyor ve uzun süredir yemiyoruz. Eski çekingenlik de yok, artık neredeyse herkes anlık yapıştırıp geçiyor. Dikkatinizi çektiyse uzatmıyorlar da artık. Akıllı, mantıklı bir cevap görünce direkt uzuyorlar zaten.

Sonuç: ellerinde bir tek seçim kaldı. Gençler PS5 alamadıkları için değil, Cumhuriyet ve Atatürk eşyanın tabiatındaki “doğru” olduğu ve akıllarıyla iyiyi ve güzeli buldukları için onlar için kayıp nesil.

Son umut biz orta yaşlılara el uzattılar çünkü biz sessiz, tepkisiz ve çıkışsız idik, ikna edilmemiz daha kolay görüldü.

Toparlayayım: aday konusunda sessiz, tepkisiz kalmayın.

Bir an evvel etkin olun, kendinize bir gol daha atmayın aziz vatandaşlarım.

Ve ilerleyelim, devam edelim.

TSK, PKK ile olan mücedelesinde en az yedi (7) defa kesin başarıya ulaşmıştır.

TSK, düzenli ordu ile gerilla mücadelesinde dünya askeri strateji kabullerini değiştirmiştir. TSK-PKK mücadelesi öncesinde düzenli ordunun gerillladan aldığı kelle bire on bir seviyesinde idi. TSK bunu bire yedi seviyesinde değiştirmiştir. Amerikan kurmayı bir gecede üç bin beşyüz gerillasını sahadan çekip Guantanamo’ya kaçırmak zorunda kalmıştır (hayyta kalmaları ve tekrar eğiitlemleri için).

TSK, terör örgütü ile mücadelesinde, oyun bozan kimliğini defalarca sahneye koymuştur. Bir örnek Jane’s Defence’de yayımlanmış idi. Jane’s: “Biz bugüne kadar bu seviyede bir helikopter ile sahaya asker indirme harekatını sadece ABD ve Rusya yapar sanıyorduk. Türkler (nasıl) yaptı?” diyerek kayıtlara geçirmişti.

Kısacası, TSK’nın terör örgütü ile mücadelede yetersiz ya da başarısız olduğu boş bir iddiadır.

Sorun, PKK ile mücadelenin -kasıtlı olarak- sadece TSK’ya bırakılmış olmasıdır. PKK dış destekli, üzerine narko-terör örgütüdür. PKK’nın kasası ve arşivi mücadeleden hariç tutulmuştur. Bunu, emekli albay Erdal Sarızeybek, (zamanında) Siyaset Meydanı programında açık şekilde ifade etmiştir.

TSk bu sıradışı başarısını en son, kendi topraklarımız içinde Sur Mücadelesinde, en zor savaş olan şehir içi savaşta da büyük özveri ile göstermiştir. Bu da askeri stratejsitlerin kurallarını ve ön kabullerini değiştirmesine sebep olmuştu.

Sonuç: TSK, terör örgütü ile mücadelesinde başarısız değildir. Aksine, başarılıdır ama siyasetin ihanet derecesinde eksikliği ile yüz yüzedir uzun zamandır.

90’lardan itibaren askerin en büyük talebi, karakollarına çıkan yolların asfaltlanması idi. Duble yol yaptık evet ama askeri dinlemedik.